Blog

May10

Ιερά Μονή Γοργοεπηκόου

Η Μονή Γοργοεπηκόου είναι χτισμένη στις δυτικές πλαγιές του υψώματος Γουλά που δεσπόζει πάνω από τη Νεστάνη, και βρίσκεται σε υψόμετρο 680 μ. (16 χλμ. από Τρίπολη). Από τη θέση του προσφέρεται εξαιρετική θέα προς το λεκανοπέδιο της Μαντινείας.
Λέγεται ότι η Γοργοεπίκοος ιδρύθηκε το 1030 ή 1080 μ.Χ. Ιστορικές μαρτυρίες (έγγραφα και άλλα) φανερώνουν ότι το μοναστήρι λειτουργεί από το 1536 μ.Χ. Το γεγονός ότι η Ιερά Μονή είναι χτισμένη σε αρχαιολογικό χώρο με αρχαιότατη λατρευτική παράδοση και με διάφορα αρχαϊκά και παλαιοχριστιανικά αρχιτεκτονικά λείψανα, επιτρέπει την υπόθεση ότι η αποτελεί διαδοχική μορφή λατρευτικής συνέχειας .
Η λιθόστρωτη σκάλα του μοναστηριού οδηγεί σε θαυμάσια κτίσματα που χρονολογούνται από το 1740. 0 ναός είναι τρίκλιτη θολοσκέπαστη βασιλική. Οι χώροι και ο περίβολος είναι ιδιαίτερα φροντισμένοι. Το μοναστήρι περιβάλλεται από πευκόδασος. Tο Μοναστήρι εορτάζει στις 15 Αυγούστου. Σήμερα είναι γυναικεία μονή. Στη μονή οδηγεί δρόμος από τη Νεστάνη.

May09

Ιερά Μονή Βαρσών

Η Μονή Βαρσών είναι κτισμένη πάνω στο όρος Κτενιάς και είναι αφιερωμένη στον Αγιο Νικόλαο. Ιδρύθηκε το 16ο αιώνα. Το άφθονο νερό που τρέχει από τους κρουνούς της αυλής, έρχεται από μια κρυφή πηγή, μέσα από το ιερό βήμα του ναού. Η μονή έχει πλούσιο αρχείο, βιβλιοθήκη και πολλά κειμήλια. Το σημερινό καθολικό κτίστηκε τον προηγούμενο αιώνα και έχει διακοσμηθεί εξωτερικά με πολλά γλυπτά από τον παλαιότερο ναό ο οποίος κτίστηκε το 1610 και κάηκε κατά τις καταστροφές του Ιμπραήμ.
Η μονή απέχει 11 χλμ από την Τρίπολη και είναι κοντά στο χωριό Νεοχώρι της Μαντινείας (5 χιλ).

May09

Ιερά Μονή Αιμυαλών

Στο φαράγγι του Λούσιου και σε εντυπωσιακό τοπίο, 3 χιλ. από τη Δημητσάνα (68 χλμ. από Τρίπολη) βρίσκεται η Μονή Αιμυαλών. Είναι κτισμένη στη ρίζα μεγάλου βράχου, σχεδόν μετέωρη, σε κοιλότητα της χαράδρας του χειμάρρου Ίσβορα. Είναι αφιερωμένη στη γέννηση της Θεοτόκου.
Σύμφωνα με την κ
τητορική επιγραφή, η Μονή κίστηκε το 1600, ίσως πάνω στα ερείπια άλλης προγενεστέρας μονής από τη Βυζαντινή περίοδο. Το καθολικό της μονής και οι αγιογραφίες του έγιναν το 1608, από τους Ναυπλιώτες αδελφούς Δημήτριο και Γεώργιον Μόσχου, με έξοδα των κτητόρων της μονής Γρηγορίου ιερομόναχου Κοντογιάννη και της αδελφής του μοναχής Ευπραξίας. Αρχικά η Μονή είχε τη μορφή ασκητηρίου με λίγα κελιά σφηνωμένα μέσα σε σπήλαιο. Οι τοιχογραφίες του καθολικού είναι έργα του ζωγράφου Δημήτρη Μόσχου (17ος αιώνας) και χαρακτηρίζονται από τη βυζαντινή παραδοσιακή τεχνοτροπία και την ιεροπρέπεια στην παράσταση των μορφών.
Το μοναστήρι αναπτύχθηκε γρήγορα, δεχόμενο πολλές δωρεές και αφιερώματα, και το 1635 αριθμούσε τριάντα πέντε μοναχούς. Μάλιστα, το 1622, όπως αναφέρεται σε σιγίλλιο του Πατριαρχού Ιερεμία, έγινε σταυροπηγιακό από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.   Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν εξαίρετο πνευματικό κέντρο, προσκύνημα των χριστιανών της περιοχής, ιδίως της Δημητσάνης και του Ζυγοβιστίου” και βοήθησε σημαντικά τους αγωνιζόμενους Έλληνες στον αγώνα του 1821 με τρόφιμα, χρήματα, φιλοξενία κυνηγημένων, συμμετοχή μοναχών στις μάχες και παροχή δανείου 750 γροσίων. Το μοναστήρι εξακολούθησε τη λειτουργία του και μετά την απελευθέρωση και είχε αρκετούς μοναχούς. Στη συνέχεια, τα κτήματά του απαλλοτριώθηκαν και δόθηκαν σε ακτήμονες. Με την πάροδο του χρόνου άρχισε να παρακμάζει. Το 1925 διαλύθηκε και προσαρτήθηκε στη μονή Τιμίου Προδρόμου Στεμνίτσας.
 Σήμερα η μονή υπάγεται στη μονή Τιμίου Προδρόμου Στεμνίτσας. Λίγοι μοναχοί της τελευταίας την κατοικούν και την φροντίζουν. Η μονή διαθέτει επίσης ξενώνες στους οποίους ο επισκέπτης μπορεί να διανυκτερεύσει. Λίγο πρίν το μοναστήρι, και στα δεξιά του δρόμου που οδηγεί σε αυτό, βρίσκεται ο Ληνός των Κολοκοτρωναίων. Σε αυτό κατέφυγε ο αδερφός του Θ. Κολοκοτρώνη Γιωργάκης επικεφαλής λίγων παληκαριών ύστερα από προδοσία ενός καλόγερου. Οι Έλληνες προέβαλαν ηρωϊκή αντίσταση κατά των πολυάριθμων Τούρκων, που είχαν περικυκλώσει τον ληνό. Όταν οι πολιορκητές έβαλαν φωτιά στον ληνό, οι αμυνόμενοι επεχείρησαν ηρωϊκή έξοδο με τα σπαθιά στα χέρια και σκοτώθηκαν όλοι.
Στη μονή φτάνει κανείς παίρνοντας κατηφορικό δρόμο που ξεκινά από τον ασφαλτόδρομο που ενώνει τη Δημητσάνα και τη Στεμνίτσα. Πρόσβαση υπάρχει επίσης και από αγροτικό δόμο που ξεκινά από το Κεφαλάρι του Αϊ - Γιάννη.